11 juli 2010, een dag met impact en dan heb ik het even niet over de voetbalfinale, of in ieder geval niet alleen daarover. Ik heb het vooral over “15 jaar na Srebrenica”. Natuurlijk is het prachtig dat we in de finale stonden na 32 jaar. Goed voor onze nationale trots en ons collectieve ego. Jammer dat we niet wonnen, maar nuchter als wij zijn stappen we daar met een nachtje slapen overheen en verwelkomen we onze jongens straks geheel in stijl vanaf een half gezonken woonboot. Heel anders dan in landen als Argentinië en Brazilië waar uitschakeling reden is voor verhoogde zelfmoordcijfers. Echt onder de indruk echter was ik van de NOS uitzending eerder op die avond, geheel gewijd aan de herdenking van het drama dat zich 15 jaar geleden afspeelde in Bosnië. Ik herinnerde me mijn enorme boosheid over het verraad van Karremans. Dat was althans zoals ik het toen beleefde. Ik heb het fragment teruggevonden op you-tube. Mladic wast daarin Karremans de oren. De lichaamstaal van laatstgenoemde straalt een enorme angst uit. Armen over elkaar, in elkaar gedoken, krabbend aan oor en neus, vreselijk. En dan te bedenken dat ‘moedig’ een kerncompetentie is voor strategische functies binnen het militaire apparaat.
Dit filmpje dook indertijd op nadat wij al wisten hoe het met de duizenden moslims van de enclave was afgelopen. We wisten ook al dat Karremans Mladic een groot veldheer had genoemd of een kundig militair of woorden van gelijke strekking. Hij had zelfs een glaasje met Mladic gedronken, was met zijn mannen vertrokken en had bij wijze van afsluiting van de missie een fijn feestje gevierd. Ik word nog steeds onpasselijk als ik deze beelden terug zie. Intussen ben ik echter wel een stuk milder geworden over Karremans. Ik heb nu vooral met hem te doen. Hoe zou ik mijzelf een houding geven met het pistool bijna letterlijk onder de neus? Ik ben niet echt bang uitgevallen, heb mij zelfs tussen vechtende kluwen mensen begeven in een poging die uit elkaar te houden, maar ik vrees dat ik de competentie ‘moedig’ niet bezit. Ik denk dat deze competentie slechts gegeven is aan heel weinig mensen en ik durf ook de stelling wel aan dat dat doorgaans juist geen militairen zijn. Echt moedige mensen hebben geen wapens en decorum nodig. Volgens mij is het goed dat we af en toe, hoe pijnlijk ook, herinnerd worden aan onze nationale schaamte en ons realiseren dat we die niet af kunnen doen met laatdunkend te doen over die militair die in zijn broek pist als het menens wordt. Wat mij betreft mag 11 juli een dag van nationale herdenking worden. Dat zal dan wel om de twee jaar samenvallen met ofwel een EK of een WK en als onze jongens van oranje een beetje leuk blijven voetballen zal ons (of in ieder geval mij) dat elke twee jaar een lastig mentaal dilemma bezorgen. Hoe Jing en Jang wil je het hebben?
PV 12 juli 2010.
